Preaching to the converted heeft zin!

Op woensdag 26 oktober bezocht ik ‘s avonds de Nationale Klimaattop om de film Before the Flood van Leonardo di Caprio te zien

De klimaattop werd die ochtend geopend door minister President Rutte. En hij bestempelde zijn toespraak met oproep tot actie voor klimaat als ‘Preaching to the converted’. Prediken voor hen die al bekeerd zijn. Hij stond die dag voor een zaal vol met professionals die zich vanuit allerlei verschillende organisaties en bedrijven bezig houden met klimaat en duurzaamheid. En ongetwijfeld zijn de meeste van deze mensen al lang overtuigd van de nut en noodzaak van klimaatmaatregelen. Dus er zit een kern van waarheid in. ‘Is het niet beter om naar bedrijven, organisaties en mensen te gaan die nog niets met duurzaamheid en klimaat doen en daar je verhaal vertellen?’, zou je je kunnen afvragen.

Ik vind dat preaching to the converted absoluut zinvol is. Het is zelfs een must.

‘Prediken’ draagt enorm bij aan empowerment. Het zorgt ervoor dat mensen nog meer gedreven en gemotiveerd raken.
En het helpt ze om in de praktijk aan het werk te gaan. In dit geval dus om nog meer bij te gaan dragen aan oplossingen voor klimaatproblematiek, of om nieuwe wegen te zoeken voor deze oplossingen.

Waarom werkt dit zo goed?

Allereerst zitten ‘de bekeerden’ samen in een zaal. Alleen al het grote aantal mensen geeft een groot gevoel van verbinding. Het geeft een gevoel van ‘Ik ben niet alleen’ en ‘mijn geploeter heeft zin’. Al die professionals doen complex en belangrijk werk, vaak in een wereld waar ze moeten knokken voor hun positie. Tijdens zo’n bijeenkomst zie je dat je met heel veel bent. En dat voelt goed, het is een belangrijke steun in de rug.

En als er een vlammend betoog gehouden wordt, dat vanuit het hart komt en de harten van de toehoorders raakt, is het effect nog vele malen groter. Dus een indrukwekkende klimaatdocumentaire zoals Before the Flood, is een goede katalysator voor nog meer actie. De aanwezigen voelen zich na het kijken vastberaden om weer aan de slag te gaan. Een welkome positieve duw die de intrinsieke motivatie weer doet oplaaien.

Mijn advies is dus: verbind je regelmatig met gelijkgestemden in je omgeving. Vertel elkaar verhalen (of kijk samen naar een film). Deel de resultaten die je hebt behaald. Herken de problemen waar je tegen aanloopt. Motiveer elkaar. Blijf vertellen waarom je werk en inspanningen belangrijk zijn. Zoek elkaar op.

preachingt-to-the-convertedPreaching to the converted heeft zin. Is zelfs essentieel. Het is het startpunt voor een groeiende groep ‘bekeerlingen’. Het startpunt van elke verandergolf die Wavemakers in gang zetten.

Ikzelf ga graag op 1 december voor je ‘prediken’ bij mijn inspiratieworkshop Wavemakers United. En dan leer ik je ook hoe je zelf een empowering omgeving voor jezelf en je ‘mede-bekeerlingen’ kunt inrichten, voor meer duurzaam succes. Kijk hiervoor op Wavemakers United

De grootste verborgen schat voor duurzame verandering

De grootste verborgen schat voor duurzame verandering is tegelijkertijd de meest genegeerde. Ik stel je voor aan Pieter. Zodat je in de toekomst de verborgen schatten beter kunt herkennen.

Pieter is een spin in het web binnen zijn bedrijf. Hij werkt als receptionist en verzorgt de post. Als er in zijn bedrijf ‘s avonds ontvangsten zijn – en dat komt nogal eens voor – dan zorgt hij voor de catering. Pieter heeft een groot groen hart.  In zijn vrije tijd is hij vaak in de natuur te vinden. Voor natuurliefhebbers is het een feest om met hem een wandeling te maken. Hij kent de namen van alle planten en dieren en hij weet in veel gebieden de bijzondere en zeldzame soorten te vinden.

Met zijn liefde voor de natuur ontwikkelden zich tegelijkertijd zorgen over de natuur. Met pijn in zijn hart ziet hij hoe steeds meer natuur opgeofferd wordt voor wegen en bebouwing. En hij ziet de consequenties van ons handelen op de natuur. Bijvoorbeeld op de biodiversiteit die achteruit gaat.

Net zoals hij zichzelf van alles over de natuur heeft geleerd, leerde hij zichzelf – tegen wil en dank – van alles over duurzaamheid. Zoals hij de soorten in de natuur kent, kent hij de nieuwste innovaties voor duurzame energie en duurzame grondstoffen. Die vindt hij interessant en hoopgevend.

Maar genot en zorg liggen dicht bij elkaar. In de natuur geniet hij het ene moment van de schoonheid en het volgende moment constateert hij dat een soort het niet gaat redden in een stukje biotoop en overvalt hem een moedeloos gevoel. Op dezelfde manier ziet hij binnen het bedrijf de onduurzaamheid. Onnodige energieverspillingen, verspilling van materialen, onzuinige auto’s. En ook ziet hij onverschillige mensen.

Waar de schoonheid van de natuur tijdens een wandeling het in de meeste gevallen nog kan winnen van de zorgen, vindt hij dat hij op zijn werk zijn duurzame kennis maar beter kan thuislaten. Waar hij in de natuur via georganiseerde wandelingen zijn liefde en kennis kan overdragen aan andere gepassioneerden, staat hij in zijn werk zo goed als alleen. Zijn liefde voor de natuur kan hij delen in georganiseerd verband. Lidmaatschappen van natuurverenigingen en maatschappelijke organisaties brengen hem in contact met gelijkgestemden en geven hem energie.  Op zijn werk kent hij hooguit twee mensen die zijn zorgen delen, maar die werken op geheel andere afdelingen. Hij spreekt ze maar zelden. Op zijn werk voelt hij niet de verbinding die hij in zijn vrije tijd in de natuur samen met andere natuurliefhebbers beleeft.

Je zou denken dat Pieter de pech heeft om in het meest onduurzame, onverschillige bedrijf van Nederland te werken. Maar dat is niet het geval. Het bedrijf heeft recent het gehele dak vol gelegd met zonnepanelen en heeft zich via een regionaal bedrijvennetwerk uitgesproken om te streven naar grote energiebesparingen in de bedrijfsvoering en binnen de gebouwen. Daar was hij natuurlijk ontzettend blij mee.

Maar die blijdschap is ondertussen ook weer weggezakt. Want tijdens zijn postrondje ziet hij nog steeds dezelfde onduurzame dingen gebeuren die hij altijd al zag. En als hij eens ergens het licht uitdoet, of tegen iemand een opmerking maakt over apparaten die ongebruikt aan staan, krijgt hij te horen dat het nu toch niets meer uitmaakt. Er zijn immers zonnepanelen. Zijn collega’s vinden hem een betwetertje. En dat laat hij maar zo. Hij houdt nu zijn mond. Zijn collega’s weten niet dat hij aan de mooie maar kwetsbare natuur denkt als hij de verspilling om zich heen ziet. Hij vertelt maar niet wat hij weet over hoeveel extra energiecentrales er nodig zijn als je alle kleine verspillingen om je heen bij elkaar optelt. Net zoals hij niet vertelt over de desastreuze gevolgen van andere ogenschijnlijk kleine natuurdelicten als zwerfafval. Of van een klein beetje gif in je eigen achtertuin tegen het onkruid tussen de tegels. Al die kleine dingen zijn voor hem heel groot. Vanwege de grote gevolgen van de optelling van al dat kleins voor de aarde. En daarmee ook vanwege de gevolgen voor toekomstige generaties. En dat heeft  dus ook gevolgen voor de toekomst van hun eigen bedrijf. Ook daar denkt hij aan.

Als hij een doos pennen mee naar huis zou nemen is hij een dief en doet hij het bedrijf te kort. Hij zal worden gestraft als hij betrapt wordt. Hoe legt hij uit dat de vele onduurzame vergrijpen die hij dagelijks om hem heen ziet minstens net zo erg zijn? Energieverspillen is toch ook stelen? Dat kost toch ook geld? En met verspillen steel je niet alleen in het nu, maar ook van een duurzame toekomst. Allemaal gedachten van Pieter tijdens zijn postrondes.

Hij ziet het, hij denkt het, hij voelt het, maar hij doet er niets mee. Dat stukje Pieter laat hij thuis. Dat bewaart hij voor zijn natuurwandelingen met andere natuurliefhebbers. Daar wordt zijn kennis gewaardeerd. En daar geniet hij niet alleen, maar heeft hij ook het idee dat hij bijdraagt aan een verandering. Daar is hij met een groep die net zo tegen de wereld aankijkt als hij. Een groep die groeit. Elk weekend ontmoet hij wel iemand waarvan de ogen geopend worden voor de uniekheid van de natuur. Dat geeft hem voldoening en moed.

Stel je voor dat Pieter in het bedrijf zich net zo zou kunnen bewegen als hij in de natuur doet? Wat gebeurt er als Pieter zijn groene hart wel mee kan nemen naar zijn werk?

Wordt vervolgd… En het gaat niet meteen goed kan ik alvast verklappen.

 

 

Waarom je een idee nooit moet laten liggen – en zwerfafval ook niet #zwerfie

Deze blog werd eerder gepubliceerd op mijn site Waves of Change

6 februari zag ik deze tweet langs komen.

Een gevatte tweet. Maar ook een zeer waardevolle. Dat vermoedde ik al toen ik ‘m las. Maar toch wist ik op dat moment nog niet hoe waardevol deze tweet precies was.

Henk Vrugt slingerde met zijn tweet een klein idee de wereld in. Maar wel één met een briljante concept: #zwerfie. De tweet werd geschreven op het juiste moment. Het idee viel in vruchtbare aarde. De tijd was rijp. #zwerfie werd groot. Laten we eens kijken hoe.

Eerst over die vruchtbare aarde. Die is ontstaan door het pionierende werk van Peter Smith van Klean.

Al lange tijd is Peter Smith van Klean bezig om op een vernieuwende manier het zwerfafvalprobleem op te lossen. Eén van zijn stellingen is: als 25% van de mensen elke dag een stuk zwerfafval opruimt, hebben we een nieuw probleem: er ligt te weinig zwerfafval voor iedereen.

Zijn idee vindt navolging. Peter heeft ook mij geïnspireerd om deel uit te gaan maken van de oplossing in plaats van moedeloos toe te zien. Ik volg sindsdien Peter zijn avonturen, maar ook zijn aanpak. Die past in mijn visie over aanjagen van duurzaamheid. 

En Peter Smith had dus ook Henk Vrugt geïnspireerd.

De tweet van Henk heeft voor mij persoonlijk een groot verschil gemaakt. Sinds 6 februari raap ik écht elke dag. Voor die tijd sloeg ik weleens een dag over. Nu denk ik  – ook als het regent – ik moet nog een #zwerfie scoren. Ik post mijn #zwerfie elke dag op Twitter en inmiddels doen velen dit met mij. #zwerfie maakt het rapen leuk en het delen op Twitter maakt het alleen maar leuker en stimuleert.

En tegelijk met mij gingen nog meer mensen hun #zwerfie delen op Twitter.  Zo werd #zwerfie nog interessanter. Want er ontstond verbinding. Een positieve beweging. Mensen die elkaar niet kenden reageerde op elkaars #zwerfie’s, moedigden elkaar aan en inspireerden op hun beurt weer nieuwe aanhakers.

Na een week was #zwerfie trending op Twitter: een topprestatie van een positieve stroming in een politiek woelige tijd (gezien de andere #hashtags).

En het bleef niet bij het posten van #zwerfies alleen. En er is inmiddels een Flipboard magazine over #zwerfie, gemaakt door Martin Pronk. Ik heb zelf een twitterlijst #zwerfie aangemaakt. Elke dag worden er nog zwerfafvalrapers aan de lijst toegevoegd. Er wordt over #zwerfie geschreven, gesproken en gefilmd in media in diverse regio’s in het land.

En dan zijn er nog de mensen die aangeven zwerfafval te rapen, maar dat niet posten, omdat ze niet actief zijn op social media. Of omdat ze geen smartphone hebben. #zwerfie is groot en we zien slechts een topje van de ijsberg.

Een wirwar van mensen op diverse plaatsen met ieder een eigen talent en bijdrage: die vormen samen een groeiende, zichtbare en positieve beweging. Een beweging met een gemeenschappelijke drijfveer: het opruimen van zwerfafval om zo bij te dragen aan een mooiere, schonere en meer duurzame omgeving.

De #zwerfie beweging is nog steeds groeiende. Ik ben blij dat ik op 6 februari #zwerfie niet voorbij heb laten gaan.

Wat kun jij leren van dit verhaal? Zou jij ook niet een dergelijke impuls in jouw project of programma willen?

Laten we nog eens terug kijken naar het proces.  Nooit is er ergens een projectbijeenkomst geweest. Er is nooit een plan gemaakt. Er is en was geen actielijst. Ieder doet zijn eigen ding. Ieder draagt zijn steentje bij.

De les hier is: pak een kans als die zich voordoet. Wees die eerste volger van een goed idee. Een idee die een leider maakt van een creatief persoon die zich zelf wellicht nog niet eens realiseert wat hij in de wereld zet. Een persoon die gewoon zijn hart volgt en een idee de wereld inslingert. Doe mee en breng het verder! En vertel daarna anderen wat je doet en waarom. Of – nog beter- doe het voor, wees zichtbaar!

Laat nooit een idee liggen!

(en laat ook nooit zwerfafval liggen ;) )